~¤* تابوتم سنگین است ، حلالم کن مادر *¤~
~¤**¤~ همه ی آرزوهام با رفتنه تو مردن ~¤**¤~
آسمان زندگیم امروز تیره و تار گشت و خورشید من مرا ترک گفت...! من که او را از آسمان هدیه گرفته بودم اکنون با نسیم شک و تردید او را به دستان سرنوشت می سپارم...! حتی قلم خونینم از نوشتن عاجز است و دستان گناهکارم تصویر او را در ذهنم حک می کند... خداوندا مرا ببخش ؛ مرا ببخش تا شاید از سوی او نیز بخشوده شوم...چگونه می توانم بی او زندگی کنم و چگونه بدون صدای مهربانش به خواب روم...!؟ چطور می توانم به دور از نگاه گرمش قدم بردارم ؛ و بنویسم از عشق، شب، باران ، خورشید، و از او... دیگر چه کسی برایم از راز گل سرخ بگوید و نغمه ی پاک و زلال عشق را که به دست من آلوده شد ؛ در گوشم زمزمه کند...!؟ چه کسی با آمدنش قلبم را به لرزه در آورد و چشمانش وجودم را لبریز از عشق کند... اکنون در گوشه ای از اتاق دلتنگی هایم اشک هایم را نثار قلب شکسته اش می کنم تا شاید روح گناهکارم آرام گیرد و آهسته زیر لب زمزمه میکنم...!! خورشیدکم برگرد... شبي غمگين و باراني، شبي سرد... مرا در غربت فردا رها کرد...! دلم در حسرت ديدار او ماند... مرا چشم انتظار کوچه ها کرد...! به من مي گفت تنهايي غريب است ... ببين با غربتش با من چه ها کرد...!! تمام هستي ام بود و ندانست... که در قلبم چه آشوبي به پا کرد...! او هرگز شکستم را نفهميد... اگر چه تا ته دنيا صدا کرد...!! باید از عطر اقاقی تو رو آغاز کنم از گل و شعر و ترانه میدونی آدم تو خلوت دلش میگیره...! داستان عاشقانه ی خیلی قشنگی که به خاطر غرور مسخره آخر خوبی نداره... پیشنهاد میکنم حتما" بخونید... وقتی می دیدمش تپش قلبم رو به خوبی حس می کردم...ولی هیچوقت نخواستم به روی خودم بیارم... بقیه ی داستان در ادامه مطلب...
سکوت من وتو... تب عشق بود ميان من و تو... تبی که حتی با باران وفا نيز آرام نمی شد و به تاراج رفتن کلام من و تو، تا که هيچ چيز بجز سکوت در ميان ما نماند...! چهره هايی آرام اما قلبی آشفته و روحی آکنده از حرف من و تو... و در اين بی واژگی و بی کلامی من... در اشکهايم غوطه ور بودم و تو تنها نگاهت بدرقه اشکهايم بود و تو با نگاهت اشکهای دلم را پاک کردی وقتی که گونه هايم را نوازش ميکرد...!! دلم گرفته به اندازه ی وسعت تمام دلتنگی های عالم...! بغض کهنه ای گلویم را می فشارد، به گوشه ای پناه می برم... همیشه از بچگی عادتم بود... میرفتم گوشه ای... دلتنگیمو با گریه درمون میکردم... اما چه فایده...! چه سود...! حیف همه ی گریه هام... چون این دلتنگی همیشه با من بود...!! نمی خواهی حال و روزم را بدانی...؟ دیگر اما نمی توانم در حیاط بازی کنم ... گل بچینم... شعر بسیار زیبا تقدیمتون ... زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت چه تفاوت که چه خورده است، غم دل يا سم آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت...! مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت پسری ساده که يک روز کبوتر شد و رفت...!! يه کبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه ، وگرنه اسير ميشه
منطقی نبود، نمی دونم شاید هم بود...!! فقط می دونم دارم در اشک غرقه می شوم و گیج می خورم و می چرخم... وآخرش بازمیرسم به تو...تو... تو... سکوت می کنم... بی صدا، بی کلام، بی مرز... من... همه ی ابر های آسمان راگریه می کنم...! تو... همه ی خورشید های خدا رابتاب... می خواهم در اوج فریاد بزنم و بگویم... آخه این حق من نبود...!!! گناه من چی بود...!!!!؟؟؟ اینم یه شعر زیبا تقدیم همه ی دوستای گلم ... آهای مردم دنیا،آهای مردم دنیا وقتي كه دلم ميگيره... وقتي كسي نيس كه به حرفاي دلم گوش كنه ... وقتي كسي نيس رو زخماي دلم مرهم بذاره... غمهاي خودم و برميدارم و ميرم تو انبار دلم و همه شونو ميذارم تو همون صندوقچه ي قديمي... ولي اين ديگه آخريش بود... آره صندوقچه ي دلم پر شده بود...!! بايد يه راهي پيدا ميكردم... رفتم كنار پنجره و روبه آسمون كردم يه ستاره ي خيلي قشنگ ديدم كه داشت به من نگاه ميكرد... ازاون شب اون ستاره شد همدم تنهايي و غصه هاي من... هرشب باهاش حرف ميزدم، درد دل ميكردم ،غصه هام و ميگفتم ، يه شاهد برا اشكام پيدا شده بود و من خوشحال بودم... تا اينكه ديدم نور اون ستاره هرشب كم كمتر ميشه... تازه فهميدم كه اون صندوقچه چي ميكشيد از حرفاي من...!! تو آن ابری که بارانی نداری... امروز یه حس غریبی داشتم همش به مرگ فکر میکردم... خودمم نمی دونستم چرا؟ 2با خودم گفتم اگه امروز بهم بگن فقط نمی دونم از مرگ می تر سم یا نه؟!! اصلا زندگی رو دوست دارم؟! تو زندگی دنبال چی هستم؟! تا چه حد به خواسته هام رسیدم؟ رنگ زندگیم چه رنگیه؟!! اصلا.... زندگی چیه؟! عشق چیه؟!! چرا بدنیا اومدم؟! وهزاران سوال بی جواب دیگه.... تصمیم گرفتم از امروز جواب این سوالامو پیدا کنم... شاید به معنای زندگی پی بردم....! در اینهمه آزار، در اینهمه تکرار، در اینهمه بیداد…
سلام دوستان گلم... من بازم بعد چند روز برگشتم... به خاطر دیر شدن آپ معذرت میخوام... اخه رفته بودیم مسابقات والیبال کشوری... الانم برگشتم... دلم واسه دوستام، واسه نت، واسه همین وب تنگ شده بود.. روز مادرم به همه ی شما، به همه ی مادران دلسوز تبریک میگم... تنهام نزارین... تشکر... عکسهای عاشقانه ی زیبا در ادامه مطلب....
باید ار صدای خیس بارون تو رو آواز کنم
از تماشای قناری به تو پرواز کنم
میرسم به تو دوباره...
از همه شبانه هام و
به تو چل میزنم از بهانه هام و
پر اسمت میشه عاشقانه هام و
بوی عطرت میدن ترانه هام...
میرسم به تو دوباره...
وقت گل کردن رویاست
به تو میرسم من از این شب نیلوفری
به تو میرسم من از این راه خاکستری
به تو که خاطره هام و به همیشه میبری
میرسم به تو دوباره...
از همه شبانه هام و
به تو پل میزنم از ترانه هام و
پر اسمت میشن عاشقانه هام و
بوی عطر تو میدن ترانه هام و
از گل و شعر و ستاره
نیستی اما یادت اینجاست
آدمی که دلش تو شلوغی میگیره خیلی غم داره...!!
اما آدم عاشقی که دلش تو جمع و تنهایی بگیره،غم نداره...
دلتنگه...!!
دلتنگ...!!
به جمله ی بالایی نخند...
نگو آخه کدوم آدمی عاشق میشه...؟؟!
باید بدونی هر آدمی عاشق میشه...!
اما هیچ عاشقی آدم نمیشه...!!
تورو خدا آدم نباش...!!
وقتی می دیدمش یه حس و حال دیگه داشتم... انگار تو آسمونا بودم... دوست داشتم اینو بهش بگم ولی
نمی تونستم... نه تنها به خودش بلکه به هیچکس... شاید یه غرور بی جا بود ... نمی دونم...
یه روز تو حرف زدنش بهم گفت... 
ادامه مطلب
نفرین به بودن وقتی با چاشنی درد همراه است...
روزگارِ غربت زده ام را نمی پرسی...؟
آری... حال من خوب است...!
می خوابم... بیدار می شوم... می خوابم و دوباره بیدارم...!
می بینی؟ زنده ام هنوز...
بی هیچ لبخندی... زنده ام...!
به همین خواب ها و نخوابیدن ها...
هنوز هم خوابت را می بینم...
تا کی می خواهی در خواب هم آسوده ام نگذاری...!؟
بس...
پس نمی خواهی حال و روزم را بدانی...!؟
من زنده ام... و تنها...
بخندم...
حتی گریه کنم...!!
حیاتِ غم آلودی است...!
اما زنده ام... باری به هر جهت...
ملالی نیست جز دلتنگی و تنهایی و تنهایی ...
با کمی کابوسِ اضافه...
و همه با تو... همه از تو...
مسافرِ بی برگشتِ لحظه هایِ دورِ من...!!
تو دیگر نیستی... اما هنوز هم شبها، صبح می شود...
به چه سختی... به چه دلتنگی...خوابش را هم نمی بینی...!؟
عذرم را بپذیر که نخواسته حال و روزم را دانستی!...
ببین...! تمامیِ علایمِ حیات را دارم...
هنوز نمی خواهی بروی...؟!
پذیرفته و نپذیرفته بُرو...!!
می خواهم بخوابم...! دیر است...!!
روز ميلاد ، همان روز که عاشق شده بود...
او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد
هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد
يه قناري بايد به خوش آوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساکت ميشه
يه لب هميشه بايد توش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه
يه صورت هميشه بايد شاد باشه وگرنه به دل هيچ کس نمي چسبه
دفتر نقاشي بايد خط خطي باشه وگرنه با کاغذ سفيد فرقي نداره
يه جاده بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه کلاف سردرگمه
يه قلب پاک هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه وگرنه فاسد ميشه
يه ديوار بايد به يه تير تکيه کنه وگرنه ميريزه
يه چشم اشک آلود ، يه دل غم آلود ،
يه کبوتر عاشق ، يه قناري خوش آواز ،
يه لب خندون ،يه صورت شاد ،
يه جاده با انتها ، يه دفتر نقاشي ،
يه قلب پاک، يه ديوار استوار ،
فقط يه جا معني داره ،
جائي که چشماي اشک آلودت رو من پاک کنم ، دل غم آلودت رو من شاد کنم ،
جفت کبوتر عاشقي مثل من باشي ، شنونده آواز قشنگت من باشم ،
لباي کوچيکت رو من خندون کنم ،نقاش دفتر خاطرات من باشم ،
پاکي قلبت رو با سلامت عشقم معني کنم ،
و فقط از اينکه به من تکيه مي کني احساس مسئوليتم بيشتر ميشه
قصه غم وغروبه، قصه زندگی من
لحظه های عاشقونه شده زندونی این تنیکی نیست منوبگیره ازسکوت این هیاهو
انگاری صدساله مردم، یکی نیست بگه که این کو؟!همه شب این دل بی کس پردرد وپرغم
دردموهیشکی نداره، می دونم که اولینمتوی آسمون قلبم می تابه ماه تودل تو
ولی این منم که مردم توی ایستگاه دل تو...!گاهی وقتا که دلم هوای چشمات روداره
اشک من جاری میشه به روی گونم می بارههرکی می بینه منو می گه که دیوونه شدی
آره ازوقتی شدم عاشق تو، ویرونه شدماون نگاه مهربونت زده آتیش به دل من
خوش به حال اونایی که، تاحالا تورو ندیدنقصه غم وغروبه، ماجرای تورو خواستن
تورو می خوام تاهمیشه، پربگیره غصه ازمنکاش بیای یه روزی ازراه به سراغ دل من
ول کنه دیوونگی رو، بشه عاقل دل منگاهی وقتا که چشام به یاد چشمات می باره
قلب من داد میزنه جزتو کسی رو نداره
گله دارم، گله دارم
من از عالم و آدم، گله دارم گله دارم
آهای مردم دنیا، آهای مردم دنیا
گله دارم، گله دارم
من از دست خدا هم گله دارم، گله دارم
شما که حرمت عشق و شکستید، کمر به کشتن عاطفه بستید...
شما که روی دل قیمت گذاشتید، که حرمت عشق و نگه نداشتید...
آهای مردم دنیا،آهای مردم دنیا
گله دارم، گله دارم
من از دست خدا هم گله دارم، گله دارم
فریاد من شکایته، یه روح بی قراره...
روح که خسته از همه، زخمی روزگاره...
گلایه ی من از شما،حکایت خودم نیست...
برای من که از شما سوختم و گم شدم نیست...
اگه عشقی نباشه آدمی نیست...
اگه آدم نباشه زندگی نیست...
نپرس از من چه آمد بر سر عشق...
جواب من به جز شرمندگی نیست...!!
آهای مردم دنیا،آهای مردم دنیا
گله دارم،گله دارم
من از عالم و آدم،گله دارم گله دارم
آهای مردم دنیا،آهای مردم دنیا
گله دارم ، گله دارم
من از دست خدا هم گله دارم، گله دارم
من آن خاکم که سرتاسر کویرم...
تو آن راهی که پایانی نداری...
منم آن راه پیمائی که پیرم...
تو آن باغی، که در کام خزان است...
منم آن باغبانی،که باید رخت بربندم از این باغ...
دلم اینجاست ، اما ناگزیرم...!
منم برق شهاب تند پرواز...
که می خندم ولی باید بمیرم...
افسونگر...! !
فرو شو عشق دیرین را ز دفتر...
مرا در کام تنهائی رها کن...
برو با یار دیگر...
مرا بگذار و بگذر...
مخوان بیهوده بر قصه ی عشق...
که ما این نامه را خوانیدم و بستیم...!!
برو...! زین راه ، برگشتن محال است...!!
که در پشت سر ، پل را شکستیم...!!
تو ای عشقت به جانم سایه گستر...
دگر آن قصه های عاشقی را ، به یاد من نیاور
منو بگذار و بگذر...
خسته ام… بی تو خسته ام…
در اینهمه دیوار، در اینهمه آوار، در اینهمه فریاد…
خسته ام… من بی تو خسته ام...
دوستت دارم و میدان…. دلتنگتم و میخوانی…
باز دیشب خوابت را ندیدم…! باز دیشب مثله هر شب، مثله این چند سال…!
تو حتی به خوابم هم قدم نمیگذاری...
دوستت دارم و میدانی، دوستت دارم و نداری…!
خدای را قسم که بی تو هیچم…!!
رسول را قسم که دیوانگی پیشه کردم…!!
در این روزگار مردم کش سخت، بی تو تنهای تنها به سوگ خویش گریه میکنم…
نیستی ...!
نیستم، کاش بودی و میدیدی که بی تو چه تنهایم...
کاش بعد از آنهمه دنیا گردی میفهمیدی که من کیم و تو را چگونه میخواهم...
کاش بعد از اینهمه تنهایی، اینهمه انتظار، اینهمه دوست داشتنت، برمیگشتی...
دیگر نیستی...!
کاش بودی، کاش بودی، کاش بودی...!
ادامه مطلب
| Design By : Night Skin |
خیلی خوش اومدین...
خوشحالم که وبلاگ منم گرمای وجود تک تک شما عزیزان حس میکنه...
متولد 1369 هستم...
رشته تحصیلیم هم الکتروتکنیک...
________________________
و اگر میدانستی...
که چه زجری دارد خنجر از دست عزیزان خوردن...
از من خسته نمی پرسیدی...که چرا تنهایی!!؟
من تنها میان اینهمه تنها، تنهای تنهایم...
و تنها با تنهایی توست که با تنهایی خویش سازگارم...!!
تا کنون رفیقی پیدا نکرده ام که...
به اندازه ی تنهایی رفاقت داشته باشد..!!
_________________________
بيابان در تنهايي خود غرق است...
و نگاه منتظرش بر رهگذريست...!!
كه ناداني به او جرأت داده است...
تا بر سنگفرش صبورانه قدم بگذارد...
خانه در تنهايي خود غرق است...
و حضور ره نوردي را مي نگرد...
كه گامهايش لحظه اي...
سكوت سنگين خانه را شكسته است...!!
آسمان در تنهايي خود غرق است...
و گذار پرنده اي را مي خواهد...
كه بال افشان آغوش فروبسته او را بگشايد...
و من در تنهايي خودم غرقم و به روزي مي انديشم...
كه ديگر نباشم...!!!
__________________________
عميق ترين درد زندگي...
عميق ترين درد زندگي مردن نيست...
بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست...!!
عميق ترين درد زندگي مردن نيست...
بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس
زندگي است...!!
عميق ترين درد زندگي مردن نيست...
بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است که مجبوري آخرش را با جدايي به سرانجام برساني...!!!
وضعيت در ياهوسیاوش قمیشــــــی